Hoewel de Wereld handelsorganisatie (FAO) in 1996 besloten heeft om de handelsnamen Saint-Jacques en 'noix de' Saint-Jacques voor de witte spier ook van toepassing te verklaren op andere kamschelp-soorten zoals de Amerikaanse kamschelp en de Japanse kamschelp, is voor Fransen overduidelijk dat alleen de voor de Franse kust levende Pecten maximus de 'echte' Coquille Saint-Jacques is. Alhoewel, dit licht chauvinistische trekje is aan erosie onderhevig, nu ook de handel van Mediterrane mantelschelpen onder deze Geuzennaam een accepteerd gegeven lijkt. Mits gevangen voor de kust van Marseille natuurlijk.

De Normandische schelp, de meest verhandelde Franse coquille, beschikt sinds 2002 over het Franse label rouge, en is het boegbeeld van de Franse coquille. De 'Saint-Brieuc' beschikt als enige Franse Saint-Jacques over het prestigieuze Europese PGI-label.

In de Baie de Brieuc wordt als sinds het begin van de twintigste eeuw commercieel op de Grote mantel gevist. De populatie kende een piek in de 15 jaar na de Tweede wereldoorlog, maar stortte in met de barre winter van 1963. In de jaren daar op volgend is hard gewerkt aan het herstel van de populatie, geruggesteund door de veranderende klimatologische omstandigheden. Het wordt nauwelijks genoemd, maar voor het herstel zijn in grote getalen geteelde spats, jonge schelpen, uitgezet.

De Coquille de Saint-Brieuc wordt globaal van november tot april gevist, en heeft een minimum afmeting van 10,2 cm. Deze twee- tot driejarige schelp heeft het hele visseizoen koralen. Wanneer de winter te zacht is, zoals het geval was in 2015 schieten de schelpen (te) vroeg kuit, waardoor de groei van de schelp wordt afgeremd. Door de aanvang van het seizoen op te schorten, hoopt(e) men de beoogde jaaroogst toch te halen, maar zoals in 2015 is die toch aanmerkelijk lager dan normaal.

Het vangstgebied is de Baie de Saint-Brieuc, met de havens van Erquy, Loguivy-de-la-Mer en Saint-Quay-Portrieux. De jaarvangst bedraagt 6.500 ton.

Tenslotte. Het is in Frankrijk verboden coquilles aan te bieden die zijn 'opgeblazen', een praktijk die wordt toegepast op schelpen om hun uiterlijk te veranderen (te bleken) en hun volume te vergroten (tot wel 30%).

De visserij onder het Europese label is aan strenge regels onderworpen, waaronder die met betrekking tot de grootte van de schepen en hun vermogen. Tijdens het hoogseizoen varen de bijna 250 schepen drie maal per week uit voor een trek van maximaal een half uur, daarnaast wordt twee maal per week uitgevaren, en wordt drie kwartier gevist.

Hoewel daar nauwelijks aandacht aan wordt besteed, is de schelpenpopulatie in de Baie de Brieuc aan het eind van de vorige ereuw op peil gebracht door het uitzetten van spats (pectiniculture). Ook in 2012 is het uitzetten van spats weer ter sprake gekomen, na een onverwachte terugval van de populatie met 15%. In de Baie de Brest worden jaarlijks miljoenen spats uitgezet.

Er mag onder de Europese regels alleen worden gevist met toegelaten coquille-dreggen. Een traditionele dreg mag 2 meter breed zijn, de Engelse dreg met een kam maximaal 80 cm breed. Een schip mag van deze laatste maximaal 16 stuks aanlijnen.

Het Comité départemental des pêches et des elevages marins ziet toe op de regels en stelt bovendien vast wanneer het seizoen begint en eindigt en hoeveel en wanneer er gevangen mag worden.